رفتی حالا به کی بگم که خیلی دلم تنگه برات مخوام یه بار ببینمت سر بزارم

رو شونهات دوست داشتم با گل های سرخ میومدم ببینمت نه این که با رخت

سیاه چشمای سرخ ببینمت. گلو پرپرمیکنم سر مزارت تا ابد بارونی چشمای

 تارم.پاییز غریبو بی رنگ اون همه برگ مگه کم بود گله منو چرا چیدی گله من

 دنیایی من بود .گلمو ازم گرفتی تک و تنها زیر بارون حالا که نیستی کنارم

می زارم سر به بیابون هنوزم بارون میباره تو میای انگار کنارم خودتم بهتر می

دونی لحظه هام غم میبارن.پاییزه غمو بی رنگ این همه برگ مگه کم بود گله

من رو چرا چیدی گله من دنیای من بود